Een deny-regel is de enige grens die je krijgt

· 5 min lezen

Al het andere dat een agent-harness een permissie noemt, is een afweging van kosten. Dat is het waard om ronduit te zeggen, want de interface zegt het niet: een goedkeuringsvraag, een modus die Auto heet en een instelling voor schrijfbare roots lijken allemaal hetzelfde soort ding, en maar één ervan is een grens die het systeem hoe dan ook bewaakt.

OHarness heeft vijf permissiemodi. Handmatig vraagt eerst bij alles wat de toestand verandert. Wijzigingen accepteren laat schrijfacties naar bestanden door en vraagt bij de rest. Plan weigert elke wijziging en leest alleen. Auto laat bewerkingen en routinecommando's door en vraagt bij de riskante. Bypass keurt alles goed.

Vier van die vijf zijn een draaiknop voor hoe vaak je wordt onderbroken. De vijfde is helemaal geen modus.

Wat de classifier eigenlijk meet

Auto is de modus waarin de meeste mensen blijven hangen, dus het is goed om te weten wat er beslist. De classifier erachter meet de schade-impact, niet de bedoeling: rm, sudo, git push, kubectl, npm publish, een schrijfactie naar een absoluut pad buiten /tmp. Alles wat hij niet als routine herkent, vraagt nog steeds.

Die voorkeur is bewust en het is de enige verstandige. De fout die iets kost, is een commando goedkeuren dat werk vernietigt. De fout in de andere richting is nog één keer gevraagd worden naar een ls, wat een toetsaanslag kost. Een classifier die is afgesteld om slim te zijn over het tweede, is een classifier die zich vroeg of laat vergist in het eerste.

Maar een voorzichtige classifier blijft een classifier. Hij leest een commando en gokt. bash -c 'python -c "..."' is één regel shell waarvan de schade-impact helemaal niet in de argumenten te zien is, en geen enkele hoeveelheid patroonwerk lost dat op, omdat de informatie er niet staat om te lezen.

De regels die geen gok zijn

Onder de modi liggen drie lijsten, die worden vergeleken met zowel een toolnaam als een vorm Tool(argument):

{
  "allow": ["Bash(npm run test:*)", "mcp__github__get_*"],
  "ask":   ["Bash(git push*)"],
  "deny":  ["Bash(rm -rf *)", "write(.env*)"]
}

deny wint van alles, ook van de bypass-modus. Dat is de enige zin in het permissiesysteem waarop je volledig kunt vertrouwen: er is geen modus, geen goedkeuring en geen „altijd toestaan” die een pad heropent dat een deny-regel heeft afgesloten. Alles daarboven — de modi, de classifier, de vragen — is steigerwerk rond de vraag hoe vaak je gevraagd wilt worden.

Goedkeuringen blijven bewaard, en waar ze bewaard blijven doet ertoe. „Altijd toestaan” wordt naar een instellingenbestand geschreven in een van drie scopes: ~/.oharness/settings.json voor een persoonlijke gewoonte, .oharness/settings.json voor iets dat bij de repository hoort en in een pull request kan worden beoordeeld, en .oharness/settings.local.json voor een keuze per checkout die buiten Git blijft. Weigeringen stapelen zich op over alle drie en worden nooit overschreven door een smallere scope, omdat een project moet kunnen verbieden wat een gebruiker globaal heeft toegestaan.

Wat er wordt weggeschreven, is het meest specifieke patroon dat dekt wat je hebt goedgekeurd. Het goedkeuren van Bash(npm test) mag niet stilletjes elke Bash(...) toestaan, en het goedkeuren van één tool van een gekoppelde app mag niet de rest van die app toestaan, laat staan elke app die je hebt gekoppeld. Een permissiesysteem dat zichzelf verruimt terwijl je erdoorheen klikt, is erger dan geen permissiesysteem, omdat het een instellingenbestand oplevert dat leest als beleid en zich gedraagt als een bypass.

Schrijfbare roots zijn een beleidspoort, geen sandbox

workspaceMode is read-only, workspace-write of full-access, en de controle draait vóór de goedkeuringsvraag — iemand een keuze aanbieden die het beleid al verbiedt, is een goede manier om hem te leren dat de vragen decoratief zijn.

Het is goed om precies te zijn over wat die controle is. Ze inspecteert tool-argumenten en weigert paden buiten de toegestane roots. Ze sluit het proces niet in. Een shell-commando kan elk pad bereiken dat jij kunt bereiken, en het geval python -c hierboven omzeilt argumentinspectie volledig. Echte insluiting is een functie van het besturingssysteem — een container, een VM, een gebruikersaccount met minder rechten — en een harness die iets anders beweert, verkoopt het gevoel van een grens.

Dus: een bescherming tegen vergissingen, en dat is het meeste van wat er misgaat. Geen bescherming tegen een vastberaden commando, en dat is precies wat mensen denken te hebben gekocht.

Het spoor is het deel dat je later wilt hebben

Elke permissiebeslissing wordt vastgelegd naast de transcriptie die haar opleverde, als twee regels die via een id aan elkaar zijn gekoppeld:

{"kind":"decision","id":"dec_9f2c","tool":"bash","behavior":"ask","principal":"Bash(npm test)"}
{"kind":"answer","id":"dec_9f2c","outcome":"allowed","remembered":"Bash(npm test)"}

De beslissing is wat de regels zeiden. Het antwoord is wat de persoon zei. Een ask zonder antwoord betekent dat het proces stopte terwijl de vraag nog op het scherm stond — en dat is precies de toestand die je een week later niet uit je geheugen kunt reconstrueren. outcome: "unavailable" is het fail-closed-geval: niets kon de vraag stellen, dus de aanroep werd geweigerd zonder dat er iemand bij betrokken was.

Het staat aan tenzij je het uitzet, omdat het spoor een paar korte regels per beurt kost en de toestand waarin het ontbreekt steevast de toestand is waarin het achteraf gewenst blijkt. Het blijft op de machine die de beslissingen nam: synchronisatie pusht transcripties en artefacten en dit bewust niet, en het wordt samen met de sessie verwijderd.

Schrijfacties ernaartoe zijn fire-and-forget, maar wel geserialiseerd. Dat is een bewuste afweging — vastleggen mag een tool-aanroep niet vertragen of laten mislukken, dus een mislukte schrijfactie is een waarschuwing in het log en geen geweigerd commando. Dit spoor beschrijft wat er gebeurde. Het houdt het niet tegen. En dat is, nogmaals, hetzelfde onderscheid: weet welke van je controles afwegingen zijn en welke een grens.


OHarness is een open source agent-harness met een MIT-licentie. De permissiereferentie bevat de volledige tabel met modi, scopes en regelvormen, en de architectuurreferentie behandelt waar de permissielaag zit ten opzichte van het model en de tools.