Reguła deny to jedyna granica, jaką masz

· 4 min czytania

Wszystko inne, co harness agenta nazywa uprawnieniem, jest oceną kosztu. Warto to powiedzieć wprost, bo interfejs tego nie mówi: pytanie o zgodę, tryb o nazwie Auto i ustawienie zapisywalnych katalogów wyglądają jak rzeczy tego samego rodzaju, a tylko jedna z nich jest linią, której system dotrzyma bez względu na wszystko.

OHarness ma pięć trybów uprawnień. Ręczny pyta przed wszystkim, co zmienia stan. Akceptuj edycje przepuszcza zapisy plików i pyta o resztę. Plan odmawia każdej zmiany i tylko czyta. Auto przepuszcza edycje i rutynowe polecenia, a pyta o ryzykowne. Bypass zatwierdza wszystko.

Cztery z tych pięciu to pokrętło regulujące, jak często ktoś ci przerywa. Piąty w ogóle nie jest trybem.

Co tak naprawdę mierzy klasyfikator

Auto to tryb, przy którym zostaje większość ludzi, więc warto wiedzieć, co w nim decyduje. Klasyfikator za nim mierzy zasięg szkód, a nie intencję: rm, sudo, git push, kubectl, npm publish, zapis pod ścieżką bezwzględną poza /tmp. Wszystko, czego nie rozpoznaje jako rutynowe, nadal wymaga pytania.

To nastawienie jest celowe i jako jedyne ma sens. Kosztowny błąd to zatwierdzenie polecenia, które niszczy pracę. Błąd w drugą stronę to jeszcze jedno pytanie o ls, które kosztuje jedno naciśnięcie klawisza. Klasyfikator dostrojony do sprytu w drugim przypadku to klasyfikator, który w końcu pomyli się w pierwszym.

Ale ostrożny klasyfikator to wciąż klasyfikator. Czyta polecenie i zgaduje. bash -c 'python -c "..."' to jedna linia powłoki, której zasięgu szkód w ogóle nie widać w argumentach, i żadna praca nad wzorcami tego nie naprawi, bo tej informacji po prostu nie ma do odczytania.

Reguły, które nie są zgadywaniem

Pod trybami leżą trzy listy, dopasowywane zarówno do nazwy narzędzia, jak i do postaci Tool(argument):

{
  "allow": ["Bash(npm run test:*)", "mcp__github__get_*"],
  "ask":   ["Bash(git push*)"],
  "deny":  ["Bash(rm -rf *)", "write(.env*)"]
}

deny wygrywa ze wszystkim, łącznie z trybem bypass. To jedyne zdanie w systemie uprawnień, na którym można polegać bezwzględnie: nie ma trybu, zatwierdzenia ani „zawsze zezwalaj”, które otworzyłyby ścieżkę zamkniętą regułą zakazującą. Wszystko powyżej — tryby, klasyfikator, pytania o zgodę — to rusztowanie wokół pytania, jak często chcesz być pytany.

Zatwierdzenia są trwałe, a to, gdzie są zapisywane, ma znaczenie. „Zawsze zezwalaj” trafia do pliku ustawień w jednym z trzech zakresów: ~/.oharness/settings.json dla osobistego nawyku, .oharness/settings.json dla czegoś, co należy do repozytorium i może zostać przejrzane w pull requeście, oraz .oharness/settings.local.json dla wyboru dotyczącego jednej kopii roboczej, który nie trafia do Git. Zakazy kumulują się we wszystkich trzech zakresach i nigdy nie są nadpisywane przez węższy zakres, bo projekt musi móc zabronić tego, na co użytkownik zezwolił globalnie.

Zapisywany jest najbardziej szczegółowy wzorzec, który obejmuje to, co zatwierdziłeś. Zatwierdzenie Bash(npm test) nie może po cichu przyznać każdego Bash(...), a zatwierdzenie jednego narzędzia połączonej aplikacji nie może przyznać reszty tej aplikacji, nie mówiąc już o każdej podłączonej aplikacji. System uprawnień, który sam się poszerza, gdy przeklikujesz się przez niego, jest gorszy niż brak systemu uprawnień, bo produkuje plik ustawień, który czyta się jak polityka, a działa jak bypass.

Zapisywalne katalogi to bramka polityki, a nie piaskownica

workspaceMode przyjmuje wartość read-only, workspace-write lub full-access, a sprawdzenie odbywa się przed pytaniem o zgodę — proponowanie komuś wyboru, którego polityka i tak zabrania, to dobry sposób, by nauczyć go, że pytania są dekoracją.

Warto dokładnie określić, czym jest to sprawdzenie. Analizuje argumenty narzędzi i odrzuca ścieżki spoza dozwolonych katalogów. Nie ogranicza procesu. Polecenie powłoki może sięgnąć do każdej ścieżki, do której ty możesz, a opisany wyżej przypadek python -c całkowicie obchodzi analizę argumentów. Prawdziwa izolacja to funkcja systemu operacyjnego — kontener, maszyna wirtualna, konto użytkownika z mniejszymi uprawnieniami — a harness, który twierdzi inaczej, sprzedaje poczucie granicy.

Zatem: zabezpieczenie przed pomyłkami, czyli przed większością tego, co idzie nie tak. Nie zabezpieczenie przed zdeterminowanym poleceniem, a właśnie to ludzie zakładają, że kupili.

Ślad to część, której będziesz potrzebować później

Każda decyzja o uprawnieniach jest zapisywana obok transkrypcji, która ją wywołała, jako dwie linie sparowane po id:

{"kind":"decision","id":"dec_9f2c","tool":"bash","behavior":"ask","principal":"Bash(npm test)"}
{"kind":"answer","id":"dec_9f2c","outcome":"allowed","remembered":"Bash(npm test)"}

Decyzja to to, co powiedziały reguły. Odpowiedź to to, co powiedział człowiek. ask bez odpowiedzi oznacza, że proces zatrzymał się, gdy pytanie było jeszcze na ekranie — a to dokładnie ten stan, którego tydzień później nie odtworzysz z pamięci. outcome: "unavailable" to przypadek fail-closed: nic nie było w stanie zapytać, więc wywołanie zostało odrzucone bez udziału człowieka.

Ślad jest włączony, dopóki go nie wyłączysz, bo kosztuje kilka krótkich linii na turę, a stan, w którym go brakuje, to niezawodnie ten, w którym okazuje się potrzebny. Zostaje na maszynie, która podjęła decyzje: synchronizacja wysyła transkrypcje i artefakty, a jego celowo nie, i jest usuwany razem ze swoją sesją.

Zapisy do niego działają w trybie fire-and-forget, ale są serializowane. To świadomy kompromis — rejestrowanie nie może opóźniać ani blokować wywołania narzędzia, więc nieudany zapis to ostrzeżenie w logu, a nie odrzucone polecenie. Ten ślad opisuje, co się wydarzyło. Niczego nie blokuje. I to, po raz kolejny, to samo rozróżnienie: wiedz, które z twoich mechanizmów kontroli są ocenami, a który jest granicą.


OHarness to harness agenta open source na licencji MIT. Dokumentacja uprawnień zawiera pełną tabelę trybów, zakresów i postaci reguł, a dokumentacja architektury opisuje, gdzie warstwa uprawnień znajduje się względem modelu i narzędzi.